اینکه کمک داور در هر ۲ مورد تصمیم درستى اتخاذ کرد و گل ها را به درستى مردود شمرد، نکته اى است که کارشناس داورى روزنامه ابرارورزشى نیز آن را تأیید کرده اما وقتى از به ثمر رسیدن یک گل صحبت مى کنیم، آفساید بودن یا نبودن و هند بودن یا نبودن آن یک پاى قضیه است و ضعف هاى فاحش خط دفاعى نیز بحثى دیگر.
•••
ترکیب خط هافبک استقلال و مخصوصاً وقتى مجتبى جبارى به عنوان مهاجم کاذب وارد زمین شود آرمانى است. کاظمى و اکبرى مى توانند در استقلال همانقدر زوج دفاعى- تخریبى مفیدى باشند که جواد نکونام و آندرانیک تیموریان در تیم ملى. جان واریو یک انتقال دهنده فوق العاده است و بار سنگین پرس و یارگیرى را از دوش مجتبى جبارى برمى دارد. ترکیب خط دفاع هم بدک نیست. اگر تقى پور برگردد و پیستون هاى کنارى فضاى پشت سر خود را بیشتر مورد محافظت قرار دهند، آسیب پذیرى خط دفاع استقلال کاهش چشمگیرى پیدا مى کند. این وسط اما اصلاً و ابداً به برنامه هاى امیر قلعه نویى براى خط حمله اش پى نمى بریم. در نگاه اول کج سلیقگى محض است که فرهاد مجیدى روى نیمکت بنشیند و علیرضا عباسفرد در ترکیب باشد! عباسفرد و علیزاده مهاجمانى هستند که بدون هیچ دلیل خاصى در ترکیب استقلال قرار مى گیرند. قلعه نویى اول فصل علیزاده را روانه میدان کرد و حالا که او جواب نداده، چند بازى نوبت به عباسفرد رسیده درحالى که این ۲ مهاجم در تمام طول فصل تنها یک پاس گل را به نام خود ثبت کرده اند که مربوط مى شود به اوت دستى علیزاده و گل سیاوش اکبرپور مقابل صباباترى! ۵۰ درصد خط حمله استقلال در ۷ بازى اول فصل فقط یک پاس گل آن هم از روى اوت دستى داشته اند.این درحالى است که زوج مجیدى و برهانى با توجه به تمام فاکتورها لیاقت بیشترى براى قرار گرفتن در ترکیب اصلى استقلال را دارند. آنها محبوب تر هستند، حضورشان توجه و تشویق تماشاگران استقلالى ها را افزایش مى دهد، آمار گل زده و خطاى گرفته بیشترى را هم دارند. در مجموع فرهاد مجیدى و آرش برهانى را بسیار سرتر از على علیزاده و علیرضا عباسفرد مى بینیم. حالا اینکه چرا امیر قلعه نویى این زوج را که هماهنگى مناسبى هم با هم دارند، بى خیال شده و به سراغ ۲ مهاجم کم اثرتر خود رفته، نکته اى است که باید آن را از خود او بپرسیم.
•••
استدلال اول مى تواند این باشد که فرهاد و آرش از یک جنس هستند و بهتر است که با حضور یک مهاجم فیزیکى، زوج همیشه موفق «بلند و سرزن- کوتاه و سرعتى» که مؤلفه ثابت تمام ۲-۵-۳هاى موفق تاریخ ایران است، تکرار شود. این استدلال البته وقتى جواب مى دهد که علیزاده در زمین سر بزند نه اینکه اوت بیندازد! علیزاده با وجود برخوردارى از فیزیک مناسب، نه در جایگیرى تبحر خاصى دارد و نه در جلب توجه کردن مدافعان سودمند به حساب مى آید. از عباسفرد هم هیچ سرزنى خاصى ندیدیم و سیاوش اکبرپور بیشتر از او در سر زدن تأثیرگذار است.استدلال دوم براى استفاده از این مهاجمان بزرگ، فضاسازى است. یک مهاجم خوب فقط گل نمى زند بلکه فضاسازى هم مى کند. یعنى با رفت و برگشت هاى خوب، مدافعان را با خود همراه مى کند و براى مرد پا به توپ خود فضاى آماده براى پیشروى ایجاد مى کند.متأسفانه نه على علیزاده اهل تحرک و دور کردن مدافعان از منطقه تمرکز است و نه علیرضا عباسفرد!
•••
حیف است وقتى ۲ مهاجم زهردار، گل زده و روحیه گرفته و محبوب نزد هواداران در تیم هستند، زوج خط حمله به آنها تعلق نگیرد. مگر اینکه امیر قلعه نویى از مهاجمان خود انتظارات دیگرى دارد که به چشم ما نیامده.