چندان غیرقابل پیش‌بینی هم نبود که استقلال بتواند مقابل مس کرمان به برتری برسد. استقلال با وجود شکست تلخ در دربی از نظر تاکتیکی و تکنیکی برتر از حریف جلوه می‌کرد. حتی باخت در دربی هم باعث نمی‌شد مجموعه فعلی که در اختیار مرفاوی قرار دارد با ترس و یاس گام به این بازی بگذارد. به همین دلیل استقلال در شرایط عادی، پیروز این بازی محسوب می‌شد و شاید تقلیل هواداران هم ناشی از این حس اطمینان بود! صرفنظر از نتیجه‌ای که در این میدان رقم خورد استقلال رگه‌هایی از امیدواری را در آستانه لیگ قهرمانان آسیا در وجود هوادارانش ایجاد کرد. استقلال در نیمه اول با تفکر پیروزی گام به میدان گذاشت، 2 گل زد، 2 گل هم نزد و توانست به آنچه می‌خواهد دست یابد و راهی رختکن بشود. خیلی‌ها تصور می‌کردند استقلال در نیمه دوم دچار همان نقصی شده است که در دربی شد. یعنی می‌خواهد اما نمی‌تواند. در دربی استقلال دو نیمه متفاوت داشت. نیمه اول حمله‌ور و دارای هماهنگی تیمی و در نیمه دوم ناهماهنگ و فاقد روح تیمی. استقلال نمی‌خواست در دربی نیمه دوم را آنگونه به پایان برساند اما جریان بازی، مرفاوی و شاگردانش را مجبور کرد در مسیری قرار بگیرند که خواست آنها نیست. در بازی با مس کرمان هم تصور می‌شد استقلال در نیمه دوم می‌خواهد اما نمی‌تواند! در حالی که انگیزه و هدف مرفاوی و تیمش در نیمه دوم همان است که در میدان رقم می‌خورد. استقلال نه اینکه نخواهد دروازه مس کرمان را باز هم باز کند اما اولویت آنها نگهداری از 2 گل نیمه اول و البته حفظ قوای جسمانی در آستانه لیگ قهرمانان آسیا بود. صمد با تفکری قابل دفاع از شاگردان خود خواسته بود در نیمه دوم به آب و آتش نزده و خود را برای میدان‌های آتی حفظ کنند. تیم او موفق هم بود. استقلال اگرچه موقعیت گلزنی هم داشت اما همانطور که خواست بازی را پیش برد. در واقع این موفقیت را نباید چندان ساده انگاشت. تیمی که بتواند جریان بازی را براساس تفکرات خود پیش ببرد و انعطاف‌پذیری لازم در مواقع لزوم را داشته باشد رگه‌هایی از امیدواری در میان مخاطبان خود ایجاد می‌کند. لیگ قهرمانان آسیا نزدیک است و شاید این تفکر یعنی پیش بردن جریان بازی براساس میل و تفکر تیمی بتواند مهمترین فاکتور در موفقیت تیم‌ها در عرصه بین‌المللی باشد. می‌توان این پرسش را مطرح کرد که صمد در لیگ قهرمانان آسیا با چه پیش زمینه فکری و تفکری گام به میدان خواهد گذاشت؟ آیا اگر استقلال مقابل الاهلی هم بخواهد احیانا پس از گلزنی بازی را اداره کند موفق به انجام این مهم خواهد شد؟
***
استقلال در اولین بازی فصل قبل خود در لیگ قهرمانان آسیا مقابل الاتحاد قرار گرفت. در آن بازی آرش برهانی ابتدا دروازه حریف را گشود، گلی که او به زیبایی و با ضربه سر وارد دروازه حریف کرد. استقلال حوالی دقیقه 70 دروازه حریف را باز کرد اما دقایقی نگذشت که دروازه خود را مقابل حملات بازیکنان الاتحاد باز شده دید. استقلال گل اول را خورد و دقایقی بعد گل دوم را هم پذیرفت تا دست خالی از عربستان به تهران برگردد. آبی‌ها گام اول را می‌توانستند چنان با قدرت بردارند که به صعود از گروه خود امیدوار باشند اما اینگونه نشد! تیم امیر قلعه‌نویی شروعی ناامیدکننده داشت و همین شد که استقلال نتایج مطلوبی هم در لیگ قهرمانان به دست نیاورد و سرانجام از این مسابقات حذف شد. شاید تفاوت استقلال امروز با استقلال فصل قبل سبب شود ناکامی فصل قبل در لیگ قهرمانان جبران شود. استقلال دیگر دغدغه‌ای برای قهرمانی ندارد و می‌تواند تفکر خود را در یک جام خلاصه کند. شاید به همین دلیل است که مرفاوی هم سعی می‌کند تمرین‌های تاکتیکی خود را در بازی‌های رسمی لیگ به منصه ظهور بگذارد. نمایش استقلال مقابل مس کرمان پیش زمینه‌ای بود برای بازی مقابل الاهلی عربستان. شاید مرفاوی هم تصور می‌کند این بار در عربستان خاطره بازی با الاتحاد تکرار خواهد شد! یعنی استقلال ابتدا دروازه حریف را باز خواهد کرد و پس از آن می‌بایست تاکتیکی منسجم برای حفظ گل داشته باشد. شاید چیزی شبیه به آنچه مقابل مس کرمان در نیمه دوم دیدیم؛ حفظ توپ، هماهنگی در خطوط سه گانه و موفقیت در فاز دفاعی.