اولین بازی را باید کوبنده آغاز کرد. اولین گام خانگی را باید محکم برداشت. باید به شکلی مقابل تیم میلیاردی و متمول الجزیره قرار گرفت که بار دیگر ترس به جان تیم‌های همگروه افتاده و صدایش از آن سوی آبها گذشته و گوش دیگر تیم‌های عربی را هم کر کند و حتی به شرق دور هم برسد! فردا باید ورزشگاه آزادی رنگ آبی به خود بگیرد. فردا یک بازی ملی در پیش است.
استقلال گام اول را در خارج از خانه محکم برداشت اما تکرار آن بازی خاطره‌انگیز در خانه هم ضروری به نظر می‌رسد. اگرچه خیال استقلال راحت به نظر می‌رسد اما به بازی‌های لیگ قهرمانان که همه تیم‌ها با قوای بسیار گام به این مرحله می‌گذارند اعتباری نیست. تفاوتی میان بازی‌های خانگی و بیرون از خانه نیست.
الجزیره در بازی نخست مغلوب شده و شاید اگر در بازی فردا مقابل استقلال هم شکست بخورد حذفش از این گروه قطعی خواهد شد. بنابراین الجزیره می‌آید تا در ورزشگاه آزادی آن شکست خانگی‌اش را جبران کند. استقلال کار آسانی را در پیش ندارد. آنها که فکر می‌کنند بازی استقلال ساده است سخت در اشتباهند. با فوتبال باید با زبان خودش گفت‌وگو کرد! فوتبال زیر و رو ندارد. اعتباری به میزبانی نیست. پس باید با ابزار کافی وارد میدان شد و چه ابزاری بهتر از هواداران؟!
وقتی با بازیکنان استقلال حرف می‌زنی می‌توانی این نیاز را در لابه‌لای حرف‌های‌شان به وضوح احساس کنی. آنها چشم انتظار هواداران هستند و بی‌صبرانه در انتظار سکوهای آبی شده ورزشگاه آزادی خواهند بود تا خاطره‌ای شیرین و به یادماندنی را در اولین بازی خانگی خود در ذهن تک تک هواداران باقی بگذارند.
سال‌ها است از آن بازی شورانگیز استقلال مقابل الاتحاد عربستان در ورزشگاه آزادی می‌گذرد. همان نمایشی که باعث پیروزی آبی‌ها در دقایق پایانی شد و بیش از 90 هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه آزادی با خاطره‌ای شیرین ورزشگاه را ترک کردند. آیا فردا هم آن روز به یادماندنی تکرار خواهد شد؟